На паэтычнай хвалі

Поделитесь с друзьями
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

СА СВЯТАМ

3 Вялікім Святам, краю любы,

Я віншаваць цябе прыйшоў

Ад рэк, азёр, ад хатаў-зрубаў,

Дзе шчасце, радасць я знайшоў.

Яшчэ віншую ад прастораў:

Лугоў, бароў, і вербалоз,

Дзе незлічона ясных зораў

Свяцілі мне, калі я рос.

Сваю прыдбаўшы незалежнасць

Ў перабудовачны наш час,

Мы, беларусы, усе за еднасць,

А самастойнасць — компас наш.

Жывём у рытме новых будняў,

Будуем вёскі, гарады

У сваёй рэспубліцы паўсюдна —

Лепш за мінулыя гады.

Сягоння кожны з беларусаў

Адчуў сябе гаспадаром

I клятву продкаў не парушыў,

Збярог у бітвах родны дом.

Жывуць у памяці нашчадкаў

Ахвяры, страты той вайны —

Святыняй сталі іх парадкі,

За што змагаліся яны.

I вось сягоння я віншую

Цябе, мой краю дарагі,

I Мінск прыгожы салютуе,

Палошча родныя сцягі.

Святочна вуліцы прыбраны

Мястэчак, вёсак, гарадоў,

I, загаіўшы свае раны,-

Мы зноў у квецені садоў.

Святкуе сёння край любімы

Свой пераможны, ясны дзень.

Ад сэрца, любая Радзіма,

Нашчадкам свеціць твой прамень.

СХІЛЯЮ НІЗКА ГАЛАВУ

Маім сёстрам Ніне і Алісе

Зямля ад вогненнай залевы

Крывёй сцякала ўсё часцей.

Аберагалі ў лесе дрэвы

I партызан, і нас, дяцей.

Пад мірным небам,

Ясным сонцам

Я, пасівелы ўжо, жыву —

I перад лесам-абаронцам

Схіляю нізка

Галаву.

Вызваленне

Быў я тады шпінгалетам,

Помню, як сёння, той дзень

У сорак чацвёртым: лета,

Якраз даспяваў ячмень.

Танк першы — Іосіф Сталін —

У вёску нашу зайшоў,

І людзі салдатаў віталі

Як смелых блізкіх сяброў.

Ад радасці плакалі зранку,

Абдымкам канца не было.

Ад зорак чырвоных на танках,

Здавалася, льецца святло.

А потым, помню, ракета

Узвілася ў блакіт нябёс:

Наперад сігнал быў гэта

Для тых, хто нам волю прынёс.

І рушылі танкі: чакала

Іх новая бітва ў той дзень,

А маці серп свой дастала —

Якраз даспяваў ячмень.

Галава ад селядца

Без солі пухлі без канца.

Ішла вайна. Быў цяжкі час.

I галаву ад селядца,

Шчаслівы, я знайшоў якраз.

Адзін не ласаваўся ўпотай,

Галодны, дома не хаваў —

Далікатэс салёны потым

Лізалі ўсе, з кім сябраваў.

Я непрыкметна пасталеў,

Настала лепшая пара:

Былі і на маім стале

Балык і чорная ікра.

Яшчэ далёка да канца,

Я рад сяўбе, я рад жніву,

Ды галавы ад селядца

Мне не забыць, пакуль жыву.

Міхась САЗОНЧЫК, Ганаровы член саюза пісьменнікаў Беларусі


Поделитесь с друзьями
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.