Ён любіў без патрэбы ў вяртанні пачуццяў

Поделитесь с друзьями
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

498b380e44e7fc7233b477d348abb9f5_full

Іосіф Бродскі — паэт, які пачынаў сваю творчасць яшчэ ў 60-х гадах мінулага стагоддзя, і, пэўным чынам, яго можна лічыць паэтам-шасцідзясятнікам… Але калі большасць паэтаў-шасцідзясятнікаў мелі магчымасць чытаць свае творы і збіраць вялікія аўдыторыі, то ў маладога паэта Бродскага  такой магчымасці не было. І не таму, што творы яго былі слабейшыя, хутчэй, з той прычыны, што ўлада не давала паэту такой магчымасці, бачыла ў ім свавольніка, нават ворага, а вершы яго лічыла незразумелымі і недастойнымі савецкага інтэлігента-паэта. Гэтая акалічнасць, на маю думку, у найбольшай ступені і паўплывала на жыццё і лёс Іосіфа Бродскага, яго далейшую кароткачасовую высылку ў Сібір, затым вымушаную эміграцыю, а потым ужо з цягам часу, на чужой зямлі  — Нобелеўскую прэмію па літаратуры… І гэта не дзіўна, яшчэ Ганна Ахматава, якую паэт лічыў сваёй настаўніцай, прачытаўшы яго першыя творы, прадракала яму цяжкі і яскравы лёс паэта.

З перакладу твора гэтага выбітнога паэта я і пачаў рабіць першыя крокі ў пераўтварэнні вершаў з аднае мовы на іншую. Прызнаюся, што гэта было нялёгка, калі не сказаць больш: Бродскі, як і ў жыцці, так і ў творчасці не любіў рамак, выбіраў свой шлях напісання твора, які часта не супадаў з прынятымі догмамі вершаскладання. Таму я пачынаў сваю працу, потым, дайшоўшы да паловы, перакрэсліваў усё і пачынаў зноў і зноў. У рэшце рэшт, скончыўшы пераклад, яшчэ колькі разоў перачытваў  тое, што атрымалася, і знаходзіў хібы і недакладнасці. Але чым больш я працаваў і ўдасканальваў твор, тым большая была радасць, калі ён атрымаўся такім, якім вы зможаце яго прачытаць ніжэй.

Письмо

Мне жаль, что тебя не застал летний ливень

В июльскую ночь, на балтийском заливе…

Не видела ты волшебства этих линий.

 

Волна, до которой приятно коснуться руками.

Песок, на котором рассыпаны камни.

Пейзаж, не меняющийся здесь веками.

 

Мне жаль, что мы снова не сядем на поезд,

Который пройдет часовой этот пояс,

По стрелке, которую тянет на полюс.

 

Что не отразит в том купе вечеринку

Окно, где все время меняют картинку,

И мы не проснемся на утро в обнимку.

 

Поздно… ночью…

Через все запятые дошел наконец до точки.

Адрес. Почта.

Не волнуйся, я не посвящу тебе больше ни строчки.

 

Тихо. Звуки

По ночам до меня долетают редко.

Пляшут буквы.

Я пишу и не жду никогда ответа.

 

Мысли. Рифмы.

Свет остался, остался звук — остальное стерлось.

Гаснут цифры.

Я звонил, чтобы просто услышать голос.

 

Всадник замер.

Замер всадник, реке стало тесно в русле.

Кромки… грани…

Я люблю, не нуждаясь в ответном чувстве.

Иосиф Бродский.

 

Пісьмо

Шкада, што цябе не заспеў летні лівень

У цёплую ноч на балтыйскім заліве.

Не бачыла ты чараўніцтва тых ліній.

 

Прыліў, які так прыемна крануць мне рукамі,

Пясок, дзе найбольш сустракаецца камень.

Пейзаж не мяняецца гэты вякамі.

 

Шкада, што мы зноўку не сядзем на поезд,

Які праміне часавы гэты пояс,

Па стрэлцы, якую схіляе на полюс.

 

Што не адлюструе ў купэ вечарынку

Акно, дзе так часта змяняюць карцінку,

І мы не прачнёмся уранку ў абдымках.

 

Позна… Ноччу…

Усе кропкі і коскі пазначыў — й нарэшце дакончыў.

Адрас. Пошта.

Не хвалюйся, я не прысвячу табе больш ні радочка.

 

Ціха. Гукі.

Па начах да мяне далятаюць ў пакой не адразу.

Літар рухі.

Я пішу — не чакаю ніколі адказу.

 

Думкі. Рыфмы.

Гук застаўся, святло, і цяпер — дастаткова.

Лічбы-міфы.

Я званіў, для таго, каб пачуць твой голас.

 

Коннік стане.

Стане коннік, а ложа ракі ветрам круціць.

Бераг… Грані…

Я люблю без патрэбы ў вяртанні пачуццяў.

Пераклад Андрэя КОЗЕЛА.


Поделитесь с друзьями
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.