Бeлapycкaя зiмa — Гэтa цyд, пaвepцe…

Нясвіжскае танга

Быў гадзіннік на ратушы

Сведкам нашых сустрэч.

Хваляваліся дзве душы,

Не спяшаліся прэч.

Ты — нясвіжская модніца

I кароткі мой сон.

Кліча музыка-зводніца

У салодкі палон.

 

Над Нясвіжам трывожная

Цішыня аблачын.

Пані яснавяльможная

Лёс шукае ўначы.

I легенду чароўную

Гарадку не згубіць.

Стань маёю князёўнаю,

Калі ўмееш любіць.

 

Ды гадзіннік на ратушы

Лічыць іншыя дні.

Разляцеліся дзве душы,

Нібы зоркі-агні.

Ўсё ж і ў далечы блізкая,

Незабыўная ты,

Мая мара нясвіжская,

Летуценнасці дым.

Мікола Кутас.

 

***

Зима пришла, зима пришла!

Зима любителей нашла,

Которые на лёд спешат…

Коловоротами шуршат.

 

И вот уж утром лунки в ряд,

Словно солдатушки, стоят.

И зимней удочкой рыбак

Уж ловит рыбку так и сяк.

 

Кивок прогнулся — подсекает,

Поклёвочек не пропускает.

От лунки к лунке ходит он,

В рыбалке, видно, он силён.

 

С плотвички, окуня, ерша

Будет отменная уха.

Кто сушит рыбу, посолив,

Кто консервирует, сварив.

 

Бывает он сидит весь день.

Когда клюёт — сидеть не лень.

Морозец рыбака бодрит,

И он то ходит, то сидит.

 

Порой над лункою замрёт,

Когда заметит, что клюёт.

Подсёк — и тянет из воды.

Случается, не без борьбы.

 

Когда играет он блесной,

То окунь ловится порой.

Он ловится и на малька,

Когда играют им слегка.

 

И щука ловится зимой,

Здесь способ ловли уж другой.

Их в лунках ловят на живца,

И ловля эта не проста.

 

Твердят, что рыбку из пруда

Не вытянуть нам без труда.

Но рыбаку рыбалка

в радость,

В ней отдыха

и спорта сладость.

Борис Ветлугин.

 

Зимнее

Мы обули Даше ножки

В теплые сапожки,

По дорожке с ней пошли,

Горку снежную нашли.

Стала Дашенька играть,

Снег лопаткою копать.

Нежно щечки заалели

И морозик одолели.

Раиса ХВИР.

 

***

Примеряла Зима наряды —

Шубку лёгкую, плат пуховый.

Не меняла свои обряды —

Кто из женщин

не любит обновы?

Да ещё — своего рукоделия!

А Зима — хозяюшка строгая:

Никогда не любила безделия

И умела поэтому многое.

Ой, ткачиха Зима, тонкопряха!

Кружева вязала и пела.

И опять поспевали наряды,

И машинка вовсю звенела.

А детишки как будут рады!

Лишь снежков бы

на всех хватило.

Но однажды вдруг заграничные

Полистала Зима журналы.

И узнала про грядки

клубничные

Вместо снежных

намётов-завалов.

И узнала, что это не модно всё:

Горы снежные, тропки белые,

И сосулькой,

что вниз головой растёт,

Никого удивить не сумела я…

Отчего-то ей стало так жарко,

Отчего-то ей стало так грустно.

И заплакать бы

дождичком жалким…

Нет! Снежком сыпанула густо!

Пусть её на денёк хватило,

А девчонки наши — глядите:

Снеговичков налепили!

Люди! За зиму молитесь!

 

Зимушка-зима

Как хорошо на сердце, Боже!

Снега пушистые легли,

Вмиг превративши

в бездорожье

Пути вселенские. Могли

Мы только лишь

мечтать об этом,

Чтобы повсюду —

тишь да гладь.

Ни войн, ни ссор…

И, чтоб поэты

Не разгребали этот сор.

И в сердце — Божья Благодать.

Елена ШАБЛОВСКАЯ.

 

Дружбу навек беражыце

МП.

Мы цесна сябруем з табою,

Яднае, мой дружа, нас лёс.

Вазьмі маё сэрца з сабою,

Аддам табе сэрца без слёз.

Мяне дабрыня твая грэе,

Штодзень дорыш

радасць ты мне.

Няхай наша дружба мацнее,

Нас шчасце няхай не міне.

I я ад цябе не скрываю

Ніколі, нічога — ані,

Як кнігу, табе адкрываю

Я сэрца сваё — зазірні.

Дажджу хоць

струменьчык пальецца

На локан тваіх валасоў,

То ўслед загудзе ў маім сэрцы

Гармат, можа, дзесяць ствалоў.

Калі нечакана спасцігне

Няшчасце якое цябе,

То смутак мяне не пакіне,

I сэрца не сціхне шчымець.

Калі ж табе шчасце ўсміхнецца

І слава высока ўзнясе,

Пяе салаўём маё сэрца

I шчыра я рад за цябе.

Так дружбу навек беражыце —

Не ўзнікнуць ні сварка, ні боль.

А зло, крывадушнасць адкіньце,

Памогуць вам шчырасць, любоў.

Антон Валявач.

 

Бeлapycкaя зiмa

Бeлapycкaя зiмa —

Гэтa цyд, пaвepцe.

Пpыгaжэй нiдзe нямa

Аж нa цэлым cвeцe.

Дpэвы — ў cнeжным cepaбpы.

Хaты — ў шaпкax бeлыx.

Лec — кaшлaты i cтapы —

Быццaм aмяpцвeлы.

А як пpoйдyццa вятpы

Пa зямныx пpacтopax —

Tы yбaчыш нa двapы

Мipыяды зopaк.

Boкa бyдyць чapaвaць

Свeтлячкi-cняжынкi.

Бyдyць лыжнiкaў cклiкaць

Гopкi i cцяжынкi.

Кастусь ЖУК.

 

Халады

Ён вясёлы, мароз малады.

Без вусоў і без барады.

Даганяе, цалуе ўсіх, хват,

Асабліва пяшчотна — дзяўчат.

І няма непрыгожых вакол:

Шчокі ў прахожых —

кроў з малаком.

А цябе хоць у хаце замкні

На калядныя гэтыя дні.

Як убачыць мароз малады —

Да вясны прастаяць халады.

Знаю, мігам адчэпіцца, хват,

Ад усіх маладзіц і дзяўчат.

будзе віцца, як змей, чараваць —

Адну толькі цябе цалаваць.

 

***

Як быццам нейкі маг

На кожным кроку забаўляецца:

І ветрыку няма,

А іней з голля асыпаецца.

Крыштальная зямля,

Крышальныя ўспаміны, мары,

І неба з крышталя —

Змяла завея з неба хмары.

Гадзінны пік — трывай:

Людзей прылівы і адлівы.

Я ціснуся ў трамвай

І — усміхаюся, шчаслівы:

Зіма для думак-мар

Крыштальны дзень мне падарыла.

І раптам — як удар:

— Куды ты лезеш, рыла!..

І дзень крышталь абтрос,

І сцьмела, як у замець,

Святло зямлі,

Святло нябёс,

Святло ў душы маёй —

Таксама.

Мікола МАЛЯЎКА.

 

 

***

I праўда, бярозам да твару

Заўсёды ідзе першы снег,

Стаяць паасобку, па парах

У таемнай такой белізне,

Як тыя красуні дзяўчаткі,

Іх нельга ніяк абмінуць…

Міжволі хаваю пальчатку —

Так боязна іх закрануць.

Віктар Трусевіч.

 

***

Зіма прыйшла так нечакана,

Так хутка ўзвеялі завеі,

Што лапкі елачак рахманых

Ад нечаканасці здранцвелі.

 

I пазіраюць са здзіўленнем

Праз замець белай цішыні:

— Як праглядзелі мы імгненне

З’яўлення матухны-зімы?

 

Зімовае

Спыняе дзень свой хуткі бег,

I так пяшчотна, так старанна,

На глебе лужыны, бы раны,

Як бінт, хавае белы снег.

I беллю свеціцца абшар,

I ў цішыні застыла голле,

Не мерзне — дрэмле наваколле

У чароўным сне зімовых мар.

У харастве спачылі дні,

I больш не точыць сэрца скруха.

I толькі чуйна ловіць вуха

Напеў зімовай цішыні.

Соф’я ЛЮБАНЕЦ.

 

***

А взгляд уткнется,

словно в снег

В ночных проспектов огоньки.

Там тот же плач и тот же смех

И неуместны, и легки.

Любовь, как пепел, —

сквозняком

По крематория двору…

И сердца нет, и в горле ком,

А значит, Вечность поутру.

Как хрупок свет его звезды…

Ещё б глоток полей и трав,

Ещё б лицо — в струю воды,

На майский луг ничком упав.

Любовь, как пепел, — сквозняком.

А взгляд застынет,

словно снег…

Сквозь ночь, по травам босиком

Уходит к звёздам человек.

Дмитрий ЛОСЕВ.

 

 

***

Ну вось і ўсё —

парог расстання…

Хвіліны цікаюць: яны

адпрэчаць час наканавання,

мой час загойвання віны.

 

Ну вось і ўсё — прыступкі болю —

цяпер адзіны напамін,

які прыдуманы не мною,

які можа быць адзін…

 

…Адзін вядомы і магчымы,

як можа быць адзіным сцяг,

які забыць няма прычыны, —

надзеі, веры, болю шлях.

 

***

Прыйшоў у лес,

дзе доўга не быў:

лагодна ківаюць

верхавіны дрэў.

 

***

Ні дня не праходзіць

без адкрыцця.

Здзіўляцца ўсяму,

як тое дзіця.

Хваляю біцца аб рыфы жыцця

да забыцця…

забыцця…

забыцця…

 

***

Іду зімой,

марозным ранкам, —

рыпіць аб нечым

снег.

 

***

Які няўдалы дзень!

Стаю падпёршы плот:

са мною побач цень —

нябёсаў закалот.

 

***

Стаіць святар і лечыць

прамовамі імшы

замглёны горам плечы,

спаруды у душы.

 

***

Сустрэў сяброў старых

дзяцінства:

і ледзь не захлынуўся

ад успамінаў.

 

***

Час ідзе. Не будзе спыну.

Ты прыпынку не чакай:

сёння  — люты, заўтра — май

будзе гнаць і біць у спіну.

 

***

Ішоў я слатою, пакідаючы след,

ды чамусьці думка

мяне ўсё даймала,

пра тое, наколькі вялікі наш свет

і яшчэ пра тое,

як месца ў ім мала.

 

***

Снегапад. Зіма

разбег свой пачынае.

Вочы хат

пазасціланыя адчаем.

Сумны лад:

ніхто нічога не чакае…

Неяк так:

за кавай — ты,

а я — за чаем.

 

***

Зімовы ранак:

снег блішчыць,

рукі ліжа мароз.

 

***

З адлігаю ранняю

самотна

стаяў разгублена і  слухаў

цвірчанне-спевы раўчукоў.

Андрэй КОЗЕЛ.

 

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован.

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте, как обрабатываются ваши данные комментариев.